Κόσμος καθρέφτης

Περπατάω στο δρόμο. Γνωρίζω αν είμαι πραγματικά καλά, στο "κέντρο" μου, όταν οι άνθρωποι γύρω μου μοιάζουν όμορφοι. Όλοι. Ασχέτως φύλου ή ηλικίας. Νιώθω γι' αυτούς κατανόηση, νιώθω συμπάθεια. Ο θυμός και η βιασύνη τους δεν μπορούν να μ' αγγίξουν.

Υπάρχουν φορές που νομίζω ότι είμαι "καλά", και τότε συμβαίνει να περπατήσω στο δρόμο. Και τότε όλοι σχεδόν μου είναι απεχθείς. Η πρώτη συνηθισμένη σκέψη είναι "πώς βρέθηκαν στο δρόμο μου όλοι αυτοί οι άσχημοι άνθρωποι". Και μετά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι διαφορετικοί οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι είναι πάντα οι ίδιοι. Έχω αλλάξει εγώ. Τώρα δεν είμαι σε θέση να συμπάσχω μαζί τους, το παραμικρό τυχαίο άγγιγμα προκαλεί ένταση.

Ο κόσμος είναι ο καθρέφτης μου. Η ασυνειδησία μου ευτυχώς φανερώνεται. Πόση ευλογία Θεέ μου, γύρω μου. Πόσα αγαθά, πόσοι άνθρωποι αγαπημένοι, πόσα σχέδια γι' αυτή τη μικρούλα ζωή. Πόσο εύθραυστη η ύπαρξη, πόσο πολύτιμη.

Δεν θα παιδαγωγήσω άλλο. Ας συνυπάρξω με ειρήνη, με τρυφερότητα. Πόσο ανάγκη το έχουν οι άνθρωποι... Δεν θα ανταποδώσω την πίεση. Με "μη βία" θα ζήσω την υπόλοιπη νηστεία του Πάσχα. Δεν είναι η τροφή απ' όπου οφείλω ν' αποκοπώ, είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου που είναι ψεύτικο και πομπώδες. Απλή θέλω να υπάρξω. Σαν πετεινό τ' ουρανού. Αγαθή, καλοπροαίρετη. Ταπεινή και δίκαιη. Να νιώσω αγαλλίαση. Αυτό είναι το "ξύπνημα" που ποθώ.

Ο ηλίθιος κι εγώ

Νάτος. Νάτος πάλι. Τόσο εγωιστής, τόσο μικρόψυχος. Μου ζητάει πάλι ευθύνες. Γιατί δεν φρόντισα, γιατί ξέχασα, γιατί δεν έκανα...

Ποτέ κανένας άντρας δεν μου φέρθηκε αληθινά ευγενικά. Η ευγένεια φαίνεται όταν θυμώνει κανείς. Πόσο βλακωδώς μπορεί να φερθεί; Ζητάω πολλά. Ούτε εγώ το κάνω...

Αλήθεια, φέρομαι τόσο φριχτά; Ναι, αλλά όχι για τόσο ασήμαντους λόγους. Ασήμαντοι για μένα. Προφανώς όχι γι' αυτόν.

Μου αρέσει η αυτάρκεια. Με εκνευρίζουν οι μη αυτάρκεις ενήλικοι. Τι ζητάει από μένα; Υπάρχει επιτέλους κάποιος άντρας που δεν ζητάει μια μαμά να τον φροντίζει;

Ευγνωμονώ τη φύση για το ζευγάρωμα. Εντάξει μπορεί να είναι απολαυστικό και μου έδωσε υπέροχα παιδιά. Αλλά γιατί να είναι απαραίτητο;... Ειδικά με κάποιον που κατά περιόδους τον θεωρείς το λιγότερο ηλίθιο...;

Διάκριση

Δεν είναι όλα σημαντικά για το τώρα μου. Διάκριση: να μια ζητούμενη αρετή.

Αφορμές

Οι άλλοι είναι η αφορμή. Όλα είναι αφορμή. Χρειάζομαι ερεθίσματα. Έτσι προχωράει η ζωή.

Διστάζω

Κι όμως εγώ που νόμιζα ότι θα είχα τόσα να πω, τώρα διστάζω. Τι μένει πέρα από τα μικρά μου πρόσωπα; Αυτά που σκόπευα να προσπεράσω; Πόσα γνήσια, πόσα σημαντικά, πόσα άξια να ειπωθούν... Τι μένει πέρα από τα στεγανά, εκείνα που προστατεύονται από τους ρόλους, τους προσεκτικά επιλεγμένους, τους με κόπο διατηρημένους;...

Κι αν μένει κάτι γιατί αυτό να ψάχνει για αντίλαλο; Κι αν μένει κάτι, γιατί τώρα, γιατί εδώ;

Κι αν έτσι γίνει, είμαι έτοιμη; Φοβάμαι. Και γελάω. Και εγρηγορώ...

Ζωή (ποίημα)

Ελέγχω και ελέγχομαι
άρνηση υποταγής
συναισθήματα οργής
αγάπη; πίστη;
ως προς τι; γιατί;
σαν χαμαιλέων προσαρμόζεσαι γρήγορα
σε νέα δεδομένα
για να επικοινωνήσεις
και να καλλιεργήσεις
την ικανότητά σου να βρίσκεις λύσεις
και νέα δεδομένα απ' την αρχή.
Ψυχραιμία!
Θα είσαι αποτελεσματικός!
Κανείς δεν βλέπει
πόσο γίνεσαι ένα με το πρόβλημα
πόσο πασχίζεις
πόσο δίνεσαι...
Κατανοείς, κατανοείσαι
όπως-όπως...
Σεβάσου τα γεγονότα
για να σε σεβαστούν κι αυτά
ταπεινά, χαμηλόφωνα.
Το εμβαθύνειν
ουκ έρχεται μόνον...

Αισιοδοξία (ποίημα)

Κάθε ανατολή αίσια η δόξα του
προβάλλει στον ορίζοντα
καρποφορούν όλα τα συν
που έχω ξεδιαλέξει για παράθυρο
για να κοιτάζω θαμπωμένη την πλάση
ολάκερη
παράθυρο ανοιχτό
να δρασκελίζω και να εισχωρώ
στον αέναο χορό
γύρω, τριγύρω, μέσα, πιο έξω
και ολούθε
και πάντα και ίσως πουθενά
αλλά για τη θνητή μου αντίληψη
μοναδικά, ζωντανά, αστραποβόλα.
Να αποδέχομαι, να ανοίγομαι
πέταλα γεμάτα δροσοσταλίδες
κι αυτή η ανατολή
ξεπερνάει μύριες προκαταλήψεις,
τους ανθρώπους, τις πράξεις τους,
καμιά ιδέα σαν κι αυτή.
Ανατολή της ύπαρξης
από τα σκοτάδια των εμμονών